take it easy

"ฉันถูกมันกัดตายเสียก็ดีเหมือนกันนะ คุณจะได้หมดภาระไม่ต้องมาคอยกังวลรับผิดชอบหนักอกหนักใจอยู่"

"อ้าว! ไหงพูดให้รพินทร์ ไพรวัลย์ ต้องเสียใจอย่างนั้นล่ะ"

"ทำไมต้องเสียใจ?"

"หมดภาระต้องมาคอยกังวลรับผิดชอบกับนายจ้างแสนสวยคนนี้ ผมก็รู้สึกเหมือนหมดภาระสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง คนอย่างผมมีชีวิตเกิดมาในโลกนี้ด้วยภาระไม่ว่าจะเป็นภาระจำยอมหรือภาระอื่นใด และบางภาระก็อาจแบกมันไว้ก็มีความสุขเหมือนกัน เป็นความสุขและความต้องการที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่รู้สึกตัวก็ได้"

ตาของ ม.ร.ว.หญิงดารินเป็นประกายแจ่มตรัสขึ้นอย่างประหลาด แต่อดีตนายร้อยตระเวนชายแดนไม่เห็นเพราะหันหลังให้ รู้สึกแต่เพียงว่าเสียงของตนมันปร่าพร่าสั่นพลิ้วไป ทั้งๆ ที่พยายามบังคับให้เป็นปกติ

----------------------------------------------------------- 

รพินทร์น่ารักไม่ไหวละ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (แล้วก็มุดหัวอ่านเพชรพระอุมาต่อ)